Mijn naam is Sharon Leeh Melfor, geboren op 1 januari 1979, het derde kind van het jaar. Ik ben de jongste thuis, en vanaf jonge leeftijd stond ik bekend om mijn scherpe mond.
Wie ben ik?
Mensen noemden mij vaak “brutaal” of iemand met een te grote mond. Maar voor mij voelde dat nooit als brutaliteit. Ik stelde vragen omdat ik dingen wilde begrijpen. Ik sprak me uit wanneer iets voor mij niet logisch was of wanneer iets niet goed voelde.
In de omgeving waarin ik ben opgegroeid, was daar niet altijd ruimte voor. Je hoort je aan te passen, niet te veel vragen te stellen en zeker niet te veel op te vallen. Dat maakte dat ik mezelf soms verkeerd begrepen voelde.
Wat voor mij een manier was om grip te krijgen op de wereld, werd door anderen gezien als lastig of ongepast gedrag. Toch is juist dat deel van mij – het willen begrijpen, het niet zomaar accepteren – iets wat mij uiteindelijk ook heeft geholpen in mijn herstel en in wie ik nu ben geworden.
Langzaam vastlopen en het gevoel te verdrinken
Door de jaren heen begon ik te beseffen dat ik al vanaf jonge leeftijd met depressieve gevoelens rondliep. Lange tijd dacht ik dat er iets mis was met mij. Dat ik anders was dan anderen, dat ik “niet oké” was.
Dat gevoel droeg ik stilletjes met me mee, zonder het echt te begrijpen of er woorden aan te kunnen geven.
Op een gegeven moment voelde het alsof ik letterlijk aan het verdrinken was. Alsof ik geen adem meer kreeg en er geen uitweg was. Gedachten konden zich opstapelen tot een punt waarop alles te zwaar werd.
Ik wilde wel vooruit, maar wist niet hoe. Ik wilde hulp, maar wist niet hoe ik het moest vragen. En ondertussen leek de wereld gewoon door te draaien, terwijl ik stilstond.
Dat gevoel van benauwdheid, van vastzitten in jezelf, is iets wat moeilijk uit te leggen is aan iemand die het niet heeft ervaren.
De eerste stappen richting herstel
Op een gegeven moment besefte ik hoeveel pijn ik eigenlijk met me meedroeg. Dat besef was confronterend, maar ook noodzakelijk. Het was het moment waarop ik besloot hulp te zoeken. Dat was geen makkelijke stap, maar wel een hele belangrijke.
Mijn kind gaf mij daarnaast een enorme motivatie om niet op te geven. Er was iemand die mij nodig had, en dat gaf mij kracht op momenten dat ik die zelf niet kon vinden.
Ook mijn geloof speelde een grote rol. Het gaf mij grenzen en houvast. Het idee dat mijn leven beëindigen niet de bedoeling is, hield mij tegen op momenten dat ik het niet meer zag zitten. Het gaf mij een soort fundament om op terug te vallen wanneer alles wankelde.
Breekpunten die uiteindelijk keerpunten werden
Tijdens de lessen begon ik mijn leven echt anders te bekijken. Ik zag patronen en herkende momenten die echte breekpunten waren geweest. Momenten waarop ik dacht dat ik het niet meer zou redden. Dat het leven te zwaar werd, en dat doorgaan geen zin meer had.
Dat waren geen kleine momenten. Het waren diepe dalen waarin alles donker leek. Maar juist door ze onder ogen te zien, begon ik te begrijpen hoe bepalend ze zijn geweest voor wie ik nu ben. Die momenten hebben mij gevormd, hoe pijnlijk ze ook waren.
Langzaam begon ik het anders te zien. Ik leerde dat het leven geen eindpunt heeft waarop alles “af” is, maar dat het een proces is. Een work in progress. Dat wat ik ervaar is niet iets wat mij definieert, maar iets wat onderdeel is van mijn verhaal.
Wat mij hielp om weer vooruit te kijken
Ik heb geleerd dat het leven gebeurt – life happens. Er zijn dingen die je niet kunt veranderen, hoe graag je dat ook zou willen. Maar wat je wél kunt veranderen, is hoe je ermee omgaat en hoe je ernaar kijkt.
Ik ben gaan geloven dat in elke ervaring, hoe zwaar ook, een leermoment zit. Dat betekent niet dat alles goed is of goed voelt, maar wel dat het iets kan brengen.
Daarnaast heb ik het gevoel dat er op cruciale momenten mensen op mijn pad zijn gekomen – alsof het “engelen” waren. Mensen die precies op het juiste moment iets zeiden of deden wat mij weer een beetje hoop gaf. Kleine dingen soms, maar met een grote impact.
Wat herstel mij echt heeft geleerd
Herstel heeft mij geleerd dat pijn niet voor altijd hetzelfde blijft. Dat wat vandaag ondraaglijk voelt, morgen misschien al iets lichter kan zijn.
Ik heb geleerd dat je mag voelen – ook de moeilijke emoties. Dat je soms mag falen, dat je soms even niet verder kunt. En dat dat niet betekent dat je zwak bent.
Maar ik heb ook geleerd dat er altijd een moment komt waarop je weer opstaat. Misschien niet meteen, misschien niet op de manier die je had verwacht, maar het gebeurt.
Voor mij betekent herstel: weten dat je dit ook weer gaat redden, zelfs als je dat op dat moment niet gelooft.
Hoe mijn ervaringen mij helpen om er voor anderen te zijn
Iedereen maakt andere dingen mee, maar bepaalde gevoelens zijn universeel. Dat gevoel van benauwdheid, van denken dat je het niet gaat redden – dat herkennen veel mensen.
Daarom gaat het voor mij niet om iemand pushen of vertellen wat hij of zij moet doen. Het gaat om aanwezig zijn. Echt luisteren. Begrijpen zonder te oordelen. Soms is hoop geven al genoeg.
Gewoon laten zien dat er iemand is die het begrijpt en dat het oké is om te voelen wat je voelt. Ik geloof dat mensen hun kracht uiteindelijk zelf weer terugvinden. Mijn rol is om er te zijn terwijl zij die weg afleggen op hun eigen tempo.
Wat herstel voor mij vandaag betekent
Herstel voelt voor mij als een oude blessure. Iets wat nooit helemaal verdwijnt. Soms voel je het weer, bijvoorbeeld wanneer het leven even tegenzit. Maar die ervaring herinnert je er ook aan dat je eerder door pijn heen bent gekomen. Dat het niet voor altijd zo blijft.
Herstel betekent voor mij:
• dat je mag voelen wat je voelt,
• dat je soms mag struikelen,
• maar ook dat je erop kunt vertrouwen dat je weer verder komt.
Het is geen rechte lijn, maar een proces met ups en downs.
Een plek waar je gewoon mag zijn
Ik hoop dat mensen in de Green Recovery Space een plek vinden waar ze gewoon mogen zijn.
Zonder druk, zonder verwachtingen. Een plek waar je kunt praten, maar ook waar je stil mag zijn. Waar niets moet en alles mag. Waar je op je eigen tempo kunt groeien.
En misschien ook een plek waar je tools meekrijgt – van iemand die het zelf heeft meegemaakt en begrijpt hoe het voelt.
Wat ik wil zeggen tegen iemand die het nu zwaar heeft
Niets is voor altijd. Niet de moeilijke momenten, maar ook niet de goede. Het leven bestaat uit beweging en verandering.
Soms voelt het alsof de moeilijke momenten alles overnemen. Maar er zijn ook mooie momenten, hoe klein ook. En die verdienen ook ruimte.
Zie het als een winterslaap – een periode van hibernation. Het lijkt alsof alles stil staat, maar ondertussen gebeurt er van alles van binnen. Je groeit, ook al zie je dat misschien niet meteen.
Groeien doet pijn. Slechte ervaringen laten je zien wat je anders wilt. Goede ervaringen geven je hoop. En beide heb je nodig om verder te komen.
Blijf zoeken naar die kleine lichtpuntjes. Ze zijn er, zelfs als je ze nu nog niet ziet.